De dag waar iedere chirowiet het ganse jaar heeft naar uitgekeken is eindelijk aangebroken: het vertrek op bivak. Voor de een al wat emotioneler dan de ander, voor sommige veel knuffels, voor andere een simpele “doei mama en papa”, maar voor allen wel vol goesting, enthousiasme en een beetje spanning. Helaas kunnen wij niet met de raket naar de ruimte, dus vertrokken we maar met een simpele trein, maar een prettrein.

Zonder al te veel miserie kwamen we al snel aan in Tielen, waar we een korte pauze hielden om ons lekkere broodje, stuutje of pastatje op te eten vooraleer we een stevige wandeling richting de kampplaats begonnen.

Ondertussen vertrokken de Aspis uit Diest voor hun laatste 50 km, met opnieuw rarara … veel regen! Maar toch beten ze zich er opnieuw doorheen. Voor een laatste maal werden ze beloond met een overheerlijke maaltijd van hun privekookploeg. Nog eens een dikke merci aan Eva, Nootn, Joene, Klaas en natuurlijk ook aan de fietsbegeleider Jan. Jullie zijn toppers!

Dan kon het echte, zware werk beginnen: de camions legen, schuilen, massaal tenten opzetten, schuilen, heffen, sleuren, schuilen, opnieuw werken, … zo ging het zowat constant. Maar alles staat uiteindelijk mooi recht, en we hebben onze vlag officieel zoals echte astronauten in Gierle geplaatst. Na veel werk het spannende moment voor zowat iedereen: in welke familie komen we terecht?!?! De kleine sterretjes mochten doodgelukkig hun mama en/of papasterren gaan zoeken. Elke familie vond elkaar, en kon samen aanschuiven voor een lekkere MACARONI!

De oudsten speelden nog een klein spelletje terwijl de jongsten al schaapjes (of astronautjes) gingen tellen. Alle lezers wees gerust: jullie kapoentjes zijn goed aangekomen, en het kamp is officieel begonnen 🙂

Tot morgen, kusjes

Team Blog

Wat als de aspi een laatste volledige dag konden fietsen zonder een regenvlaag over zich te krijgen? Wel .. dat zal een mysterie blijven, want vandaag gingen ze bui in, bui uit. Het zou dan ook België niet zijn zonder het wisselvallige weer. Vandaar werd dan ook met trots deze wel speciale statistiek toegevoegd: er werd weliswaar 23x gestopt puur om de regenjassen aan of uit te doen. Hoeveel stops er werkelijk gebeurd zijn over de ferme tocht van 113,4 km zullen we helaas nooit weten.

Maar na regen komt zonneschijn en bij de aspis kwam dat in de vorm van een slaapplaats in Molenstede met buitendouches en een zalig zwembad. Vul dat dan nog aan met een heerlijke aperitiefje gevolgd door een sterrenmaaltijd van de hun kookploegteam en alle zorgen van de dag zijn vergeten.

Nu kunnen ze nog genieten van hun laatste avond met een kleine bende, want vanaf morgen komen daar heel wat extra enthousiastelingen vanuit Wervik bij. Vanaf 9u30 begint hun avontuur richting de ruimte officieel ook, dus kom jullie grote of kleine astronautjes zeker nog eens uitzwaaien!

Wij hebben er alvast zin in!!!

Na een stevig en smakelijk ontbijt sprongen de Aspi’s opnieuw op de fiets. De start was niet vanzelfsprekend, maar al snel vonden ze hun ritme en legden ze de eerste 20 kilometer vlotjes af.

De middagpauze vond plaats op de voetbalterreinen van S.K. Munkzwalm, waar ze de batterijen opnieuw konden opladen. En dat was nodig, want in de namiddag wachtte een echte klassieker de mythische Muur van Geraardsbergen!

Met Elias op kop werd de beklimming ingezet, al maakte hij het spannend door drie keer verkeerd te rijden. Uiteindelijk was het Douwe die als eerste de top bereikte! Een prachtige prestatie, en bovenaan genoten ze samen van het uitzicht.

Maar het bleef niet bij één klim: ook de Bosberg stond nog op het programma. Na deze beklimming konden de aspi’s genieten van een drankje en een heerlijk ijsje.

De tocht ging daarna verder richting de volgende slaapplek: het gezellige Casa Viette. Daar werden de tenten opgezet en volgde een verfrissende plons in het water. Als afsluiter serveerde de geliefde kookploeg een overheerlijke kapsalon. Moe maar voldaan kropen de Aspi’s die avond hun bed in.

Ook in Wervik was het druk vandaag. De Keti’s en de leiding hebben de camion ingeladen. Nu zijn we er helemaal klaar voor. Nog 2 nachtjes slapen en het is zover!!!

Dag 1: Wat als dit nog maar het begin was.
Het is 29 juli, 7 uur. De zon begint te stralen, de vogeltjes fluiten en de aspi’s komen aan op D’Arke voor de start van het voorkamp van dit jaar. Vooraleer de aspi’s begonnen aan de tocht die nooit leek te stoppen (allez, in het hoofd van sommige aspi’s toch), werden ze getrakteerd op een heerlijk ontbijt, geleverd door de kookploeg van deze vierdaagse. Die bestaat dit jaar opnieuw uit het fantastische viertal: Klaas, Eva, Arno (aka Nootn) en Jeroen, ook wel bekend als Joene.

Nadat de maagjes gevuld en de benen opgeladen waren, begonnen de aspi’s aan hun eerste etappe. De eerste 40 km vlogen voorbij, maar vanaf dan begon wat sommigen “De Hel” noemden. De Hel begon met de eindeloze Oude Kwaremont. Daarna werd er collectief besloten om een rustmoment te nemen en te genieten van het zelf voorziene middagmaal. Terwijl iedereen genoot van de rust en kalmte, sloeg De Hel opnieuw toe, ditmaal in de vorm van een gigantische regenbui. Victor noemde het een “kletsbui”, maar niemand die deze uitspraak begreep.

Nadat iedereen was opgedroogd, dachten velen dat het ergste voorbij was, maar hun ongelijk werd al snel bewezen. Wat eerst een onbekende klim leek, bleek de gevreesde Hotond te zijn. Die is zo berucht dat zelfs de legendarische en ervaren fietsbegeleider Jan toegaf dat deze beklimming nooit meer een plaats zal krijgen in de route van toekomstige Voorkampen. Voor velen was dit het einde van De Hel, maar helaas niet voor iedereen…

Tijdens de afdaling van de Hotond sloeg De Hel opnieuw toe. Niet bij iedereen dit keer, maar bij één specifiek slachtoffer, die liever anoniem wou blijven. Deze persoon maakte een lelijke val, maar kwam er wonder boven wonder vanaf met enkele schaafwonden, de ene al smakelijker dan de andere.

Nu dacht echt iedereen dat het ergste wel achter de rug was, maar de aspi’s kwamen terecht in een onophoudbare 20 km die eerder aanvoelde als 100 km. Vooral voor Lily en Jitte hakte die laatste km’s erin. Om het mooi te verwoorden: elk scheldwoord uit de Dikke Van Dale werd boven gehaald. Vooral leider Tuur moest het ontgelden.

Na deze helse tocht kwamen de aspi’s toe in De Pinte, in het nederige maar uiterst gezellige Moerkensheide. Eenmaal aangekomen werden de tenten snel opgezet, want de aspi’s snakten naar een moment van rust. Vooraleer ze nachtmerries krijgen over de volgende etappe, genoten ze nog van een overheerlijke ovenkoek met gegrilde beenham, vergezeld door coleslaw en een smeuïge pepersaus.

We kijken dus allemaal (allez 65% ofzo) al uit naar de volgende etappe.

Nog snel enkele statistieken tot nu toe:
• Aantal afgevallen kettingen: 3
• Aantal platte banden: 2 (tweemaal Victor Cleays)
• Aantal valpartijen: 1
• Aantal keer verkeerd gereden door Victor: 7
• Aantal km gefietst: 100,4 km