De dag waar iedere chirowiet het ganse jaar heeft naar uitgekeken is eindelijk aangebroken: het vertrek op bivak. Voor de een al wat emotioneler dan de ander, voor sommige veel knuffels, voor andere een simpele “doei mama en papa”, maar voor allen wel vol goesting, enthousiasme en een beetje spanning. Helaas kunnen wij niet met de raket naar de ruimte, dus vertrokken we maar met een simpele trein, maar een prettrein.

Zonder al te veel miserie kwamen we al snel aan in Tielen, waar we een korte pauze hielden om ons lekkere broodje, stuutje of pastatje op te eten vooraleer we een stevige wandeling richting de kampplaats begonnen.

Ondertussen vertrokken de Aspis uit Diest voor hun laatste 50 km, met opnieuw rarara … veel regen! Maar toch beten ze zich er opnieuw doorheen. Voor een laatste maal werden ze beloond met een overheerlijke maaltijd van hun privekookploeg. Nog eens een dikke merci aan Eva, Nootn, Joene, Klaas en natuurlijk ook aan de fietsbegeleider Jan. Jullie zijn toppers!

Dan kon het echte, zware werk beginnen: de camions legen, schuilen, massaal tenten opzetten, schuilen, heffen, sleuren, schuilen, opnieuw werken, … zo ging het zowat constant. Maar alles staat uiteindelijk mooi recht, en we hebben onze vlag officieel zoals echte astronauten in Gierle geplaatst. Na veel werk het spannende moment voor zowat iedereen: in welke familie komen we terecht?!?! De kleine sterretjes mochten doodgelukkig hun mama en/of papasterren gaan zoeken. Elke familie vond elkaar, en kon samen aanschuiven voor een lekkere MACARONI!

De oudsten speelden nog een klein spelletje terwijl de jongsten al schaapjes (of astronautjes) gingen tellen. Alle lezers wees gerust: jullie kapoentjes zijn goed aangekomen, en het kamp is officieel begonnen 🙂

Tot morgen, kusjes

Team Blog