Categorie: Bivakblog (Pagina 1 van 6)

dag 6

Vandaag recruteerde de leidingsploeg bij de Aspi’s: het was de hele dag Aspi In Leiding! Lees in het vervolg van dit blogbericht hoe het de Aspi’s verging tijdens hun stage.

Als eerst zullen we de transfers bij de sloebers bekijken. ’s Morgens werden Meinert, Marion, Megane, Saïne en Raf gewisseld door Frouwe, Nore en Oona. De kleinsten moesten verschillende continenten proberen te verzamelen. Dat deden ze erg goed aangezien ze volgens de verkregen verslagen zich helemaal inleefden en zo echte wereldreizigers werden. Na de tagliatelli met kip deze middag was het aan Rune, Julie Vergote en Julian om de lieve sloebertjes onder controle te houden. Tijdens het namiddagspel moesten virussen bestreden worden die ze dreigden op te lopen op een onbewoond eiland. Iedereen was mooi versierd en genoot met volle teugen van de dag.

Speelclub 1 werd deze morgen overgenomen door het duo Julie Vergote en Juliette. De negenjarige vikings moesten boten gaan vouwen uit papier om over zee te varen. De aspi-meisjes verdeelden de groep in twee; eens ze in die twee groepen verdeeld waren moesten ze ook bepalen wie er zou gaan verdedigen en wie er zou gaan aanvallen. Dan kwam het hoofdspel eraan; de bootjes werden in twee emmers gestopt en de aanvallers moesten die aanvallen met steentjes tot ze kapseisden. Het was een fantastische morgen. Na het zuiderse middagmaal gaf het duo de fakkel door aan Méron en Luna. De jongeren namen nota bene ook klokslag twaalf uur afscheid van het fenomeen Bert Leroy die de boeken open mocht gaan slaan om zijn herexamens te maken. Het afscheid was emotioneel. In de namiddag zochten de kinderen naar een geheime vikingschat waarin het lekkere vieruurtje gestopt was. Na de korte hap werd nog een leuk bordspel gespeeld met ingesproken fragmenten in verwerkt. De overgebleven speelclubleiders (en soms ‘lijders’) Ylennia en Rémi verklaarden de dag voor afgelopen en concludeerden dat de stageleiding vast en zeker geslaagd was voor hun ingangsexamen.

Roy en Noa namen de rol van de leiding van Speelclub 2 in de voormiddag over. Ze speelden een Tour de France-bordspel met twee postjes in verwerkt. Bij de ene kon je aan het rad draaien om een pech- of powerboostkaart te verdienen; bij de andere kon je opdrachtjes doen om extra bonificatieseconden te verdienen. Na de stevige maaltijd wisselden de aspi’s van wacht met Oona en Arne. Die laatste twee speelden een spel waarin de speelclubbers hun eiland moesten beschermen. Volgens de laatste geruchten zouden ze dat voortreffelijk gedaan hebben.

In Rakwiland werd de leiding ook vervangen. De jongste rakkers kregen leiding van Victor en Méron. Ze speelden een postjesspel waarbij het de bedoeling was om tien verschillende ingrediënten te verzamelen en zo niet te veranderen in een weerwolf. Het finalespel hield dan in dat de reeds getransformeerde weerwolven de overige levenden ook moesten doen veranderen in een weerwolf. De namiddagzon bracht de komst van Nore en Juliette met zich mee. Zij speelden een liefdesgotya met zoentjes geven die bij allen in de smaak viel. Na de thee opteerde het vrouwelijke duo voor hun quiz: de ‘weerwolf universalis’.

De oudste rakkers werden in de morgen vergezeld door Luna, Arne en Rune. Zij speelden een variant van het spel ‘Risk’ waarin het de bedoeling was om de wereld te redden van een gevaarlijk virus aan de hand van geneesmiddelen. Noa, Julie en Roy namen hun taak in de namiddag over met een parcours die de rakkers moesten doorkomen. Dit parcours was geplaatst in een ziekenhuis en het was de bedoeling om oftewel baby’s te maken, oftewel om ze te vermoorden en zo de overbevolking van het ziekenhuis tegen te gaan.

De tito’s kregen dan weer Julian en Julie Deceuninck als vervangleiding deze morgen. Zij speelden GO IV met verschillende sektes tegen elkaar. Het was de bedoeling om uit te maken wie tot de beste sekte behoorde. Na deze inspanning wisselden de tito’s hun leiding in; Frouwe en Victor bleken waardige vervangers te zijn. ZIj speelden in de namiddag een spel waarbij het de bedoeling was om aan de hand van opdrachten de vlag van een land te vormen (Vietnam bijvoorbeeld). Eenmaal ze dat ze dat gedaan hadden speelden ze ‘Tankslag’, een leuke variant op ‘Zeeslag’.

Sinds vorig jaar wisselen de Ketileiding en de kookploeg ook van rol en dit jaar was dat opnieuw niet anders. De kookploeg knutselde een spel in elkaar dat draaide rond geld en firma’s. Het doel van het spel was dat je de nadelen van het kapitalistische systeem inzag en besefte dat je gelukkig kan zijn met weinig geld. Eens ze dat stadium bereikt hadden konden ze als hippie verder leven. Er was ook nog een inlevingsopdrachtje hieraan verbonden waarin de nieuwe hippies met hippiebusjes moesten rondrijden.

Aspi’s in leiding betekent ook selfcook. Vandaag nam de volledige leidingsploeg de taken van de kookploeg over en dat resulteerde in een reusachtig eetfestijn ’s avonds. Alle families zaten in het gras rond de kookploeg die bediend werd door de leiding. De kookploeg zetten we dan ook graag op deze manier nog eens in de spotlight.


Dit betekent het einde van alweer een dag vol pret en vele nieuwe vriendjes. Wij van de redactie zullen ons morgen onthullen aan de hand van een foto. Dag zes is voorbij en het weer begint mee te zitten. Beter kan niet.

dag 5

Deze morgen stonden we opnieuw op in de prehistorie. Aan de hoofden van de meeste leiding kon je al aflezen dat we halverwege het kamp zijn. Gelukkig staat de kookploeg iedere morgen paraat met een versgevulde tank koffie die we dan ook met volle teugen ‘naar binnen kappen’. Hier volgt een overzichtje van vandaag.

De Sloebers werden vandaag wakker in India. Eenmaal de vermoeiende vliegtuigrit voorbij was konden ze zich inleven in het rollenspel. Het buurtfeest mocht zekerlijk niet onderbreken. De mensen van het stadhuis konden de India-party niet beter organiseren, alles was tot in de kleine puntjes tip top in orde. Ze dronken er veel thee en dansten op de maat van de Indische muziek. Maar helaas liep niet alles goed af: tijdens het buurtfeest werd er namelijk een moord gepleegd. Ze konden dan aan de hand van Cluedo de moordenaar ontdekken. Eenmaal ze de moordenaar hadden ontdekt lazen ze als afsluiter een verhaaltje voor. Daarna vielen de minuscule reizigers als engeltjes in slaap.

Bij de jongste speelclubbers begon de dag hevig: er werd gestreden om de titel van de beste vikingstam aan de hand van een Stratego-spel. Na ’s middags even gerust te hebben leefden de kinderen zich nog meer in in hun thema door een vuil vikingspel te spelen. Daarna konden ze eventjes op het sleerzeil. Dit duurde echter niet lang aangezien het ferm begon te regenen; de douches waren dus een betere plek om de rest van de namiddag door te brengen. Na vier uur was iedereen moe en was het dus een uitstekend idee om een vikingquiz te spelen. De spanning was er te snijden. Nu liggen de lieve kinderen in hun veldbedden op weg naar zoete dromen.

Speelclub 2 startte de dag met een potje Speelopoly; het speelclub-broertje van Monopoly. Hierin streden vier teams tegen elkaar om de meeste plaatsen in Wervik te veroveren. Na de thee speelden de jonge kerels Doolhof en daarna doken ze de maffia-wereld in: ze speelden namelijk een spel waarin gedeald werd om games. Als zwanenzang van hun mooie dag werd een hoogstpersoonlijk Stratego-spel gespeeld; op elk kaartje stond het hoofd van een van de speelclubbers.

De weerwolfrakkers van Rakwi 1 werden deze morgen tegengehouden door het helse keukencorvee. Ze waren de volledige morgen bezig met groenten kuisen en snijden. Na dit werk was het tijd voor het namiddagspel: een bezoekje brengen aan het sleerzeil. Net als bij de collega’s van Speelclub 1 lukte dit echter ook niet zo goed door de nattigheid. ’s Avonds werd hun Weerwolf-spel verder gezet; de uitslag van vandaag is nog niet gekend.

Bij Rakwi 2 was het dag van de wetenschap, ze maakten kennis met vele wetenschappen zoals psychologie en biologie. Ook werd er een steunfilmpje gemaakt voor de thuisgebleven soldaat Meine Vandebraembussche, die aan het studeren is. In de namiddag kwamen de volgende wetenschappen nog aan bod: communicatiewetenschappen, taalkunde, geografie en criminologie. De dag werd afgesloten met een potje Time’s up.

In de sekte van de Tito’s werd in het eerste deel van de dag gedatet: het was de bedoeling om zoveel mogelijk matches te scoren tussen de sekteleden. ’s Namiddags was het tijd voor het ‘Indianen Banana Jones’-spel waarin bananenpunten te verdienen vielen die ervoor zorgden dat je de gouden banaan kon bemachtigen. De dag werd afgesloten met een ‘vuile quiz’. Gelukkig konden de pubers nog douches voor het slapengaan.

In Ketiland genoot men deze morgen van een potje Hippie-Stratego. In de late namiddag opteerde ook de Keti-leiding voor een duikje op het sleerzeil. Daarna werd hun kampaandenken (t-shirt en kousen) hen overhandigd. Het avondspel viel in het water (badum tss) en daarom keken de Keti’s naar een film.

De oudsten van onze prehistorische stam werden deze morgen opnieuw aan elkaar gekoppeld in het thema van ‘Hotel Romaspiek’. Ze moesten hun liefde aan elkaar bewijzen door extra grote t-shirts te maken waar beide personen in konden. In de namiddag werd uitgemaakt wie het beste koppel was aan de hand van een estafette die gewonnen werd door Julian en Nore. Na het vieruurtje lag er een grote verrassing te wachten op hun bed, namelijk de aspitrui.

Dag 5. Voorbij. Tot nu toe hebben we alles gegeven en dat doen de leden evenzeer. We zijn zeer blij en trots dat we samen kunnen doen wat we doen.

Dag 4

Vandaag stond helemaal in het thema ‘wandelen’. De Keti’s en Aspi’s werkten hun tweedaagse af, terwijl de andere afdelingen vandaag op dagtocht gingen. Zie hier een kort overzicht van elke afdeling zijn dag.
De enthousiaste sloebertjes waren al direct in thema (On The Road). De 32 minuscule wereldreizigers gingen ‘On The Road’ vandaag richting het prachtige Amel. Na een lange en vermoeiende rit verkenden ze om 15h de kampplek als echte reizigers. Daarbij kregen ze ook hun persoonlijke reizigerspet die hen de hele reis lang zal beschermen tegen de zon. Morgen vertrekken de sloebers naar een nieuwe bestemming; welke dat is zullen we nog niet zeggen want dat moet een verrassing blijven.

Vandaag draaide alles om de befaamde dagtocht voor de Speelclub, Rakwi en Tito. Speelclub 1 koos voor een verrassende wending: ze hadden vandaag geen bestemming voor ogen. Het plan was om bij iedere splitsing van de weg kop of munt te gooien om te bepalen welke weg zou worden ingeslagen. Dit bracht ze langs vele mooie wegen en twee speelpleintjes. Uiteraard was dit een gevaarlijke keus; gelukkig werden de speelclubbers vergezeld door het leidersduo bestaande uit Bert en Rémi die uitstekende padvinders zijn (Ylennia bleef op de kampplek door gezondheidscomplicaties). De tocht zong haar laatste adem uit om 17h, en die laatste adem kon niet veel later worden uitgeblazen aangezien de speelclubbers toen al erg vermoeid waren.

Speelclub 2 was vanmorgen al vroeg vertrokken op hun dagtocht, er stond hen een toffe dag te wachten. Na 12 km puffen, zweten en het vele wandelen kwamen ze aan op de plek waar het vandaag allemaal om draaide: het zwembad. Eerst aten ze de heerlijke broodjes die de kookploeg voor alle afdelingen gemaakt had (waarvoor dank), en daarna volgden twee uur dikke pret in het bad. Op de terugweg werd er gestopt in Amel aan het speelpleintje; dit bleek later de laatste stop geweest te zijn. Na de lastige 24 kilometers en vele zere voetjes konden ze eindelijk rust vinden.

Rakwi 1 dook vandaag in het ongewisse tijdens de dagtocht: de leiders besloten om de beek die van de kampplek loopt te volgen en zo te ontdekken tot waar die loopt. Het antwoord op die vraag weet leider Tiel Delporte na vandaag jammergenoeg nog steeds niet. Het schijnt wel een avontuurlijk uitje te zijn geweest.

Rakwi 2 ging toevallig genoeg ook op dagtocht. Het leidsterstrio ontdekte vandaag dat ze in geen geval kaarten kunnen lezen en waren dan ook snel verdwaald. Gelukkig dat de drie girls toch een beetje ‘brains’ hebben (aangezien hun thema ‘professoren’ is) en zich telkens de weg terug herinnerden. Het sukkelen werd gecombineerd met een potje ‘Gotya’ die aangepast was aan ons Chiro-gebeuren. De winnaar van dit potje is tot op heden nog niet bekend gemaakt, maar ik kan jullie verzekeren dat het spannend zal zijn. Nu liggen de vermoeide rakkers al in hun bed; volgens de berekeningen zouden de 30 jongeren dan ook zo’n 20 kilometer hebben verslonden.

De dagtocht van de Tito’s kreeg ook een wending: de sekte werd gehalveerd en moest zo zonder leiding op hun bestemming geraken. Het ene deel deed dat prima, het ander deel faalde. Het bleek dus ook dat ‘iene, miene, mutte’ spelen bij twijfel niet werkt. De sekte beschikt gelukkig over een echte volksheld in de gedaante van Jonas Biliau die de falende helft van zijn sekte weer op het juiste spoor zette. De tot nu toe onbekende bestemming bleek Venntastic-beach te zijn waar de sekteleden een frisse duik namen. Het was een lastige, maar leuke dag voor de sekte. helaas moesten de tito’s vandaag afscheid nemen van de volksheld Jonas.

De Keti’s sliepen vorige nacht in Malmedy en aten lekkere frieten ’s avonds. Vandaag liepen ze 19 kilometer, waarin hun haarkleur plotseling veranderde. Er werd ook een ontspanningsmomentje voorzien met douches. De Keti’s vormen een hechte groep en dat kan je zien aan hun groepsfoto.

Vandaag kwam er meer duidelijkheid over de slaapplek van de aspi’s gisterenavond (die een beetje vaag was geformuleerd in ons vorige bericht), die sliepen namelijk in een kapsalon in Trois Ponts. Het kapsalon werd de dag nadien niet vergeten aangezien ze hun eigen kapsalon maakten vandaag. Volgens de geruchten zou je vandaag geen enkele aspi meer kunnen herkennen, de helft van de aspi veranderde zijn haarkleur. Met hun nieuwe haarkleur waren ze dan ook direct in het juiste thema voor hun speciale activiteit: paintball. Er woedde een hevige oorlog tussen de twee teams en ze kwamen verslagen uit het paintballpark. Na de strijd vertrokken de aspi’s op hun stalen rossen terug naar de kampplek.

Rond 19h vingen we aan met de vermaarde barbecue van de vaste kookploeg. Elk lid was supergelukkig met deze dubbel en dik verdiende feestmaaltijd. Na het avondeten was er weinig tijd over voor spelletjes en gingen de kleinste afdelingen dan ook onmiddellijk slapen. Nu snurkt Amel. En ik denkt dat Amel nog nooit zo gesnurkt heeft. Dankjulliewel.

Kamp dag 3

Dag drie in de prehistorie. De mottige hoofden begonnen al op te duiken, dat kan je dan ook zien op de mooie foto onderaan uit de aspitent. Volgens de gewoonte overlopen we wat de verschillende afdelingen vandaag gedaan hebben.

De sloeberleiding vertrok vanmorgen samen met Justin terug naar huis om morgen te vertrekken met de kleinsten. Morgen na de dagtocht zal de kampplek dus compleet zijn.

Speelclub 1 deed vanmorgen na de diensten het 60-minutenspel dat in de smaak viel. In de namiddag speelden ze het grote drakenspel waarin ze een legendarische draak moesten bemachtigen. ’s Avonds versierden ze hun persoonlijk Vikingschild.

Speelclub stuurde ons de volgende melding door: “In de ochtend deden we het grote ‘scrabble the battle’-spel waarin de drie leiders de team captains waren. In de namiddag kropen we op het sleerzeil, het was heel leuk en modderig. Na de warme deugddoende douche keken we naar welk team het slimste was in ‘de slimste speelclubbers ter wereld’.

Er kwam verder nog de volgende update uit Rakkerdam van Rakwi 1: “Vandaag was het feest in Rakkerdam. Niet alleen hebben we een gloednieuwe burgemeester genaamd Jelle gekozen, ook hebben we direct direct de eerste weerwolf met de naam Bo ontmaskerd en op de brandstapel gegooid. Nu zijn ze gaan slapen, maar wie weet zal deze nacht opnieuw de laatste nacht worden voor een van de rakkers.

Rakwi 2 deed het vandaag op deze manier: “Wij hebben deze ochtend geëxperimenteerd: kennis gemaakt met verschillende proeven daarna ook onze labojas versierd. Vanmiddag zijn we aan de hand van spelletjes en een zeeslagbord ontdekt wie besmet was door een virus (Die ontbrak bij het experimenten van de ochtend), de avond hebben we af gesloten met weerwolven in het thema professsor.”

De Tito’s streden deze ochtend in het WK bingo om de beste sekte te bepalen. In de middag kozen ze voor Black Box en het sleerzeil en dat pakte zeker. ’s Avonds werden de oriëntatievaardigheden aangescherpt zodat de leden morgen zeker niet verkeerd lopen op dagtocht.

De Keti’s en Aspi’s vertrokken deze morgen op tweedaagse. Volgens de laatste berichten hebben de Keti’s vlot onderdak gevonden; voor de Aspi’s werd het wat moeilijker, na een uurtje zoeken vonden ze toch een slaapplek.

Kamp Dag 2

Work hard, play hard. Met dat motto vingen wij vanmorgen de dag aan na een lastige opzet gisteren. En er werd vandaag vast en zeker ‘geplayed’. Zelfs drie helse buien kon Chiro Jow Wervik er niet van weerhouden om te spelen. Deze morgen was niet alles plezant; met spijt in het hart namen we ook afscheid van de aspikookploeg die we op deze manier nog eens willen bedanken.

De tweede dag betekende het begin van de toneeltjes. Ook dit jaar is er een leuk verhaal uitgewerkt rond het thema prehistorie. We kwamen de geschiedenis van drie volkeren uit de prehistorie te weten en kregen daarna een korte introductie van de toneeltjes en diensten van de kookploeg. Na de diensten werd het startschot gegeven voor een dag vol plezier en regen.

Speelclub 1 had vandaag geen dienst en kon zo direct beginnen met Viking-Poly, een viking-variant op het welbekende Belgische gezelschapsspel. Rond de middag werd het leidingduo bestaande uit Bert en Rémi opnieuw vervoegd door hun medeleidster Ylennia. Na de middag en platte rust- en ook na het tafelmomentje dat gewonnen werd door de Stalagmieten – begon het ferm te regenen. Zo waren de leiders van Speelclub 1, Rakwi 1 en Rakwi 2 genoodzaakt om een film te kijken in de namiddag. Deze werd echter niet volledig bekeken doordat de hemel rond 16h weer opklaarde. Speelclub 1 speelde nog wat pleinspelletjes en eindigde de dag (na het avondeten) met een leuk slaapzakkenspel en een kwartiertje dagboeken schrijven.

Bij de andere Speelclubs, namelijk Speelclub 2, vingen ze vanmorgen aan met een mengeling van Wie is het en Cluedo. Dit viel zeker in de smaak bij de kinderen en ze waren dan ook razendenthousiast in de namiddag en bleven zo buiten spelletjes spelen. Na het vieruurtje gingen ze naar de casino met de daarbij behorende tuxedo’s, limousines en prachtige jurkjes. De leiding omschreef hun dag dan ook als ‘superleuk’, ‘nat’ en ‘geestig’.

Rakwi 1 bouwde deze morgen hun stad: Rakkerdam. Deze werd jammerlijk genoeg verwoest door de regen deze namiddag. Dit weerhield hen er niet van om er in de namiddag het beste van te maken; ze speelden een leuke variant op het spelletje ‘Weerwolven’. De dag sloten ze af door slaapzakspelletjes te spelen.

Rakwi 2 verhuisde dan weer van kamer deze morgen. Doordat het vannacht wat krap was samen met Rakwi 1 in de kamer werd besloten om de oudsten te laten verhuizen naar de gezellige camion. Dit vonden ze dan ook ongelofelijk plezant: nu, op dit moment, hoor je ze nog steeds lawaai maken in de camion. De Rakwi-rakkers verdienden in de namiddag hun diploma in verschillende wetenschappen en kunnen morgen dus aan de slag als professors.

De OTITS (vrij vertaald Tito’s) deden deze morgen een belangrijke toelatingstest die zal uitmaken of ze goed genoeg zijn om in een geheime sekte te mogen. Na de thee (en de hereniging met leider Jonas) werden er bij hen vooral putjes gegraven: dit was dan ook noodzakelijk aangezien hun tenten dreigden onder te lopen. De Speelclub-, Rakwi- en Titoleiding hielp hen daar graag bij. Toen de storm gaan liggen was vond de leiding nog tijd voor een 60-minuten spel. Na het avondeten bekeek de rode afdeling een film waar opdrachten aan gelinkt werden om het teamwork in die beruchte sekte te testen.

Bij de op een oudste afdeling werd er deze morgen gekatapulteerd in het bos. Daarna speelden ze paintball in twee teams waarbij het de bedoeling was om op een hangende cimbaal van de tegenstander te schieten. Na de pauze speelden de keti’s in de modder en ze sloten tenslotte hun dag af met de klassieker ‘Weerwolven’.

Van de aspileiding kregen we de volgende samenvatting van hun dag: “We hebben vandaag Hotel Romaspiek mooier gemaakt en zwembadjes en sjorringen gemaakt. Vanmiddag was het ‘Wie is het’-rollenspel waar ze hun partner moesten zoeken, samen moeten ze nu het ganse kamp zorgen voor een ei als hun eigen kind. Nadien was er een liefdesceremonie waar ze een zelfgemaakt cadeautje aan hun geliefde moesten overhandigen. Deze avond was er ‘het grote levensweg-spel’ waar de aspi’s hun eigen grenzen moesten verleggen en hen van hun beste kant konden tonen.

Als conclusie kunnen we stellen dat Chiro Jow Wervik niet klein te krijgen valt: regen of zonneschijn, spelen is altijd fijn. Nog een laatste belangrijke noot voor vandaag: op de Bivakbrief was de verkeerde postcode vermeld; die is dus 4770. 

Kamp dag 1

D Day: 11 augustus 2019. Deze morgen verzamelden we met exact 140 leden aan het station van Wervik om 8h. Zonder problemen hadden we snel de administratieve taken vervuld en konden de leden in alle stilte afscheid nemen van familieleden en vrienden. Om half negen was het dan zover: we stapten met z’n allen de trein op om er weer af te gaan in Gent-Sint-Pieters. Daar wachtten we een uurtje op de trein richting Verviers en ook dat lukte zonder opmerkelijke misstanden. De jongeren waren zeker in de stemming en lieten dan ook met volle teugen hun stem horen in de verschillende wagons die op naam van Chiro Jow Wervik gereserveerd waren. Omstreek het middaguur kwam ons kinderleger marcherend uit de grote poort van het station van Verviers. Daar smulde iedereen van de talloze boterhammen die de ouders deze morgen zo mooi geprepareerd hadden. Na een uurtje spelen arriveerden er dan gelukkigerwijs twee prachtige TEL-bussen die ons naar het land van Amel brachten. Daar wandelden we rond drie uur in de namiddag in vol ornaat de kampplek binnen.

Ondertussen spoelen we de tijd terug tot 8h deze morgen in de wereld van de aspi’s. Daar stond er hen nog een korte rit te wachten vandaag tot aan de kampplek die echter wel gevuld was met bergen. De aspi’s zullen volgens de redactie het hoogland in de Oostkantons niet snel vergeten. Dankzij de aspi’s werd het onbegonnen werk dat wij soms wel eens ‘het opzetten van de eettenten’ noemen lichter gemaakt. Ook de andere afdelingen hielpen een handje bij met de opzet van de kampplek vandaag. De camion was geleegd in de late namiddag en nog niet zo veel daarna waren alle slaaptenten uit de grond gerezen.

Klokslag 19h was het dan etenstijd. Natuurlijk kon er niet gegeten worden vooraleer alle kinderen in de zogeheten ‘families’ verdeeld waren. De families dit jaar zijn: de gesfretters, de oerknallers, de knotsen en hun zusterfamilie de kipknotsen, de sabeltandtijgers, de fossielen, de mammoeten, de neanderthalers, de slagtanden, de T-Bones, de Flintstones en als zwanenzang de stalagmieten. De pot schafte macaroni in kaas en hesp en dat smaakte de nieuwe samengestelde gezinnen wel. De jarigen van vandaag – met name Luca van Rakwi 1 en Chloé Roegiers – werden nog eens in de verf gezet. Inmiddels begon de zon onder te gaan en betekende dat dan ook het einde van een geslaagde eerste dag in de prehistorie.

Voorkamp dag 3

De ochtendstond heeft goud in de mond; dit nam Juliette vandaag echter iets te serieus nadat ze een wesp op at. Wat de morgen ook te bieden had waren bergen, en veel bergen. De renners kregen als ontbijt direct een serieuze col voorgeschoteld. Deze constante zou de volledige etappe lang worden aangehouden; er stonden dan ook zessenzestig kilometer, waarvan 1313 hoogtemeters, op het programma. Het peloton bleef de hele dag samen en er waren nagenoeg geen opmerkelijke ongevallen of opgaves – op enkele lekke banden na. Het hoogtepunt voor de kijkers thuis was het vreugdedansje van Eileen Bossuyt en Nore Durnez na hun beklimming van een col buiten categorie. Rune Durnez deed zich vandaag trouwens opnieuw gelden als een echte berggeit: de aan de Noorse renner Alexander Kristof verwante toptalent liet iedereen achter zich op de beklimmingen vandaag. De kampeerplek van vandaag zal Rune Durnez bovendien niet snel vergeten nadat ze samen met Roy Lemahieu het feestje op gang zette in de supporterstent.  Dit was het enigste feestje niet, er werden ook kaarsjes geblazen omdat  Jan voor de 10de  keer meegaat op voorkamp. De kookploeg – bestaande uit Jeroen Vanacker, Klaas Vandersype, Ruth Renard en Fien Daels – schotelde de jongvolwassenen deze avond chili con carne voor. Morgen wacht hen nog een korte rit richting de kampplek.

Over naar het thuisfront! Vandaag werd de camion gevuld en dit bleef niet ongezien voor onze cameravrouw. Met de hulp van de sterke Keti’s werd een zwaar werk snel licht gemaakt; in drie uurtjes waren we ermee klaar en konden we aanvangen met de voorbereiding van de Bivaklancering!

Vanaf 19h stonden de leiders er opnieuw om iedereen klaar te stomen voor het grote vertrek morgenochtend (om 8h stipt aan het station!). Er was er de gelegenheid om een pintje te drinken en een leuk spel te spelen. Iedereen werd in groepen verdeeld om talloze vaardigheden aan te scherpen. Zo leerden er velen bij hoe je een buffel of kip moet vangen. Na een uurtje waren de survival-skills genoeg op punt gesteld en kon het finalespel beginnen! Met het finalespel kon je een grote tip in handen krijgen waarmee je de titel van het kamplied al kan raden. De bedoeling was om zo snel mogelijk vuur te maken. Sieuwe Vandenbraembussche kreeg uiteindelijk de bovenhand en bezorgde zijn team dan ook de begeerde tip.

Tot morgen om acht uur aan het station!

Dag 2 voorkamp

Wat schaft de pot vandaag? Bergen! Om stipt 8h30 vertrokken de aspi-jongens en -meisjes met vermoeide knieën richting Luik. Het beloofde een lastige dag te worden met 72 km, waarvan 500 hoogtemeters, op het programma. Al snel kreeg het Team Deceuninck Quick Step opnieuw te maken met materiaalpech en opnieuw was meesterknecht Arne Berghmans de ongelukkige. Ondertussen weten we al dat een lekke band het team er niet van weerhoudt om knalprestaties te leveren en zo trokken ze weer verder op kop na het akkefietje. Het parcours bleek ook voor sommige vrouwen lastig dit jaar, gelukkig stond het andere geslacht paraat om af en toe met een duwtje in de rug te komen helpen. Tweeënvijftig kilometer lang ging het zo, tot de stopplaats ongeveer halverwege de etappe. Daar werd de koers geneutraliseerd, om half twee.
De boterhammen werden verorbert en de druivensuikers werden naar binnen geworpen. Nog geen halfuurtje later was het weer van dat: aan een razendsnel tempo zetten de renners opnieuw aan zodat ze nog voor klokslag zestien uur zouden aankomen op de eindbestemming in Luik. Het regende inmiddels pijpenstelen. Onderweg slaakte Nore Durnez nog een gil toen ze viel. Er viel een minuut stilte. Ondertussen weten we echter dat de Durnez’s taaie zijn en ze maakte er dan ook geen probleem van en nam als een fiere leeuwin haar fiets opnieuw vast om weer verder te snellen. Verbouwereerd keek het peloton naar dit voorval en vol bewondering zetten ook zij de koers verder. De benen begonnen daarenboven ook sneller te werken dan de hersenen en zo kwamen de renners nog een halfuur voor de voorspelling van GPS aan op de gewenste bestemming.
Het beloofde er nog een leuke namiddag te worden vol plezier in de Ourthe. Daarna gingen de renners nog even douchen om dan helemaal ontspannen te zijn bij het opzetten van de tenten in de gietende regen. Na hun harde werk werd de Aspikaravaan beloond met een feestmaaltijd, de Vlaamse klassieker stoofvlees met aardappelen; de Nederlandse buren keken naar verluid geheel verbaasd toen de maaltijd werd geserveerd. In een exclusief avondinterview liet Julie Deceuninck tenslotte weten dat ze vindt dat de toiletblazers in Wallonië van een betere kwaliteit zijn dan hun Vlaamse tegenhangers. Het jonge toptalent schijnt trouwens graag vals te spelen in de gezelschapsspelletjes.
Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Voorkamp Dag 1

Rodania! 8 augustus 2019, de slopende fietstocht naar Amel kan beginnen. Onze aspi’s vertrokken vanmorgen om 7h45 op d’Arke. Na de welgekende fotosessie en het lekkere en stevige ontbijt sprongen de vijftien aspi’s in de auto. Na een rit van een goed uur kwamen ze aan in Wijnegem waar de officiële start van de fietstocht lag. Ook Jan en Yves, de twee bakens in tijden van nood, waren present en zagen de tocht zeker zitten. Omstreeks 10h werd het startschot dan in extremis gegeven en kon een dag vol pijn aan het achterwerk en vlakke wegen beginnen.
Wat tijdens de tocht meteen opviel was de wilskracht en goeie moed die Team Deceuninck-Quick Step dit jaar op zak had. Al van in het begin bleek het kwartet Roy Lemahieu, Victor Claeys, Julian Roegiers en Arne Berghmans van goudwaarde voor het team van Patrick Lefevere. Toen meesterknecht Arne Berghmans een lekke band kreeg wachtte de volledige ploeg dan ook plichtsbewust totdat het gat gedicht was. Bij de vrouwen liet Rune Durnez zich meteen gelden als een kandidaat voor de titel: toen ze haar controle over het stuur verloor kon ze de situatie toch nog in haar voordeel laten keren door van haar fiets te stappen en zo een zware valpartij in de kiem te smoren. Technisch begaafd en ongetwijfeld een toekomstige kopvrouw bij een ploeg van wereldklasse. Als dat gebeurt kan Rune ongetwijfeld rekenen op haar zus Nore; er schuilt een ware meesterknecht in deze pittige jonkvrouw. Vandaag liet ze al flitsen zien van haar inzicht op de weg: telkens wanneer er gevaar dreigde liet ze met haar doordringende stem weten aan de rest dat ze naar rechts moesten uitwijken. Het peloton kan nog wat leren van dit duo! Rond de vroege namiddag werd duidelijk dat het een mooie eerste rit zou worden. De zon brandde op de bleke huiden en die achterwerken begonnen verdorie al pijn te doen! Een terrasje was daarom meer dan nodig en daar genoot het peloton dan ook met volle teugen van. Na de thee ging het zeer snel. Omstreeks 19h30 kwamen de eerste renners reeds aan in Sint-Truiden waar de Aspikaravaan zich genesteld had. Daar stond hen een kathedraal van een maaltijd te wachten die ze dan ook dubbel en dik verdiend hadden na de 110 kilometer die ze in de benen hadden.
De poepzalf kwam niet veel later aan bod. Nu geniet het team van hun welverdiende nachtrust; morgen staat hun immers een pittige bergrit richting Luik te wachten.

Aankondiging Blog 2019

Beste Homo erectus/ neanderthalensis/ sapiens (schrap wat niet van toepassing is),
Net zoals u zitten wij ook vol spanning te wachten tot we de aftrap van het jaarlijkse bivak kunnen geven! Op 11 augustus is het eindelijk zover, dan trekken we met z’n allen naar het prehistorische Amel. De benaming ‘prehistorisch’ is trouwens niet zomaar van de pot gerukt: op kamp hebben jullie immers geen gsm mee (boe!). Godzijdank dat er een blogteam voor jullie paraat zal staan in de vorm van Marion Bruggeman, Eva Buyse en Rémi Bruggeman om het thuisfront van korte, maar waarheidsgetrouwe stukjes lectuur en illustraties te voorzien. Volg dus zeker samen met ons de avonturen van jullie kinderen op kamp via de volgende link (vanaf 11 augustus; voor de aspi’s vanaf 8 augustus): https://www.chirojow.be/category/bivakblog/ . Tenslotte maken we graag nog eens schaamteloos reclame voor de Bivaklancering op 10 augustus om 19 uur in d’Arke. Tot dan!
Met prehistorische groeten,
Het blogteam

Pagina 1 of 6

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén